Expand yourself.

Party in een fietsenmakerij

Aankondiging van een feestje in een fietsenmakerij

Het verslag achteraf:

Een fietsenmakerij gevuld met mensen die tot buiten de deur staan.Het festival van vrijdag 14 oktober in de fietsenmakerij staat gelijk aan een niet regulier avondje vol muziek en plezier.

Buiten de fietsenmakerij staat een vuurkorf met daaromheen een tiental mensen. Één van de vrouwen heeft een grote hoed op en een jurk aan en ze staat te praten met een man met wat langer haar en een baard. Gebroederlijk staan ze rondom het kampvuur met ieder een pils in de handen. Overal op de grond slingeren flesjes bier rond en ze zijn van alle soorten merken die je bedenken kunt. De festivalgangers komen net uit de afgeladen volle kelder onder de fietsenmakerij vandaan. Het duo schmink & Arpatle brengt daar hun experimentele, elektronische ambient muziek ten gehore. De twee heren zorgen met hun synthesizer en laptop met wii controller voor een aandachtig luisterend, stil publiek. Op dat moment wordt er boven voor een andere act gezorgd, wat volgens Olle Kruyt nog nooit is gebeurd. Terwijl Kruyt een slok bier neemt: “Eerder hebben we nog nooit twee acts op hetzelfde moment gehad, maar ditmaal moesten we wel. Het is nog nooit zo druk geweest.” Druk is het. Er staat constant een rij bij de bar, het toilet of het ‘zelfgebouwde’ urinoir buiten. Een paar meter naast de ingang staat er in een hoek een scherm geplaatst en regelmatig  zie je er één van de heren achter vandaan komen. De mannen kunnen daar hun behoefte doen. Het is een klein deel van de enigszins knullige organisatie en het geeft een ‘Woodstockgevoel’ zoals we die kennen van Youtube, Google en Wikipedia. Aan het einde van de avond zijn er tien tot twintig kratten doorheen, DJ Socrates en DJ Nikkipikkiepoelala draaien en de dansvloer staat vol. De mensen dansen, drinken en zingen mee met nummers zoals Somebody to love van Jefferson Airplane.

Dat de organisatie niet erg strak is, blijkt vaker op de avond. Als de singer/songwriter Michael Hastings zijn act voorbereidt, doet nog maar één microfoon het. Door de andere microfoon wordt er gelijk omgeroepen: “Heeft er iemand anders toevallig een microfoon?” Na enig geregel begint Hastings dan toch aan zijn optreden. De zanger neemt zijn gitaar op schoot en begint te zingen. De gasten verzamelen zich gelijk om de man heen. Het optreden lang is de fietsenmakerij gevuld met fijne gitaardeuntjes, een zingende man en een publiek dat de meest vreemde geluiden maakt wanneer de zanger daarom vraagt. Iedereen is om de man heen gaan zitten en zit krap naast elkaar. Het voelt aan als een ‘feestje met een soort huiskamergevoel’. Chang hung had gelijk. Als afsluiter zingt hij een schots volksliedje en voor dat moment begeef je je even in een schotse bar. De mensen dansen, zingen, klappen en stampen op de grond. Op dit festival is de sfeer duidelijk aanwezig. En dat is precies wat Kruyt wil. “Ik denk dat het ontzettend belangrijk is dat je toffe ervaringen kan delen met anderen met gelijkgestemde gevoelens”, aldus de organisator. De mensen lijken inderdaad gelijkgestemd te zijn en ze delen deze ervaring tot vroeg in de morgen. Ze lijken zelfs geluk, liefde en harmonie te delen. Misschien wel een beetje onder invloed, maar dat terzijde.

Heel zachtjes schudt je nee. Bijna niemand in de trein heeft het in de gaten. Je zit met je ogen dicht en je schudt zachtjes nee. Stiekem houd ik je soms in de gaten. Ik voel medelijden, maar tevens ook een ontzettend sterke kracht.

Mevrouw, mag ik u vertellen dat u ontzettend mooi bent? Zelfs wanneer er soms tranen over uw wangen biggelen. Zelfs in uw rolstoel. Ik weet niet waar uw verdriet en zwakte vandaan komen, maar ik hoop dat u niet alleen hier in staat. De conducteur hielp u met uw rolstoel naar binnen en het werd mij meteen duidelijk dat u een lieve vrouw bent. Aan sommige mensen zie je dat, voel je dat en hoor je dat. U bedankte de conducteur en dat deed u met liefde. Misschien niet met volle overgave, maar dat zou vreemd zijn.

Ik kijk nog een keer op en u zit echt te huilen. Ik zou u zo ontzettend graag willen helpen, maar ik sta machteloos. Huilende mevrouw, ik weet niet wat u dwars zit, maar u bent zo mooi. U heeft glanzend, lang, zwart haar en een ontzettend mooie gebruinde kleur. Ik weet zeker dat mensen u waarderen, u accepteren en van u houden. Misschien ziet u dat niet, maar geloof mij, dat weet ik zeker.

Wanneer wij beiden de trein verlaten, dan zullen wij elkaar waarschijnlijk nooit weder zien. U zit de hele tijd met u ogen dicht, dus waarschijnlijk weet u nu al niet meer wie ik ben. Maar ik vergeet u niet. Op dit moment heeft u mij al geïnspireerd. Ik kan niet zeggen waarom, maar het is zo. Alstublieft mevrouw, veeg uw tranen weg en wees sterk. Er is zo veel liefde, zo veel kracht en zo veel leven. Ik weet zeker dat er een moment in uw leven is, dat u dat in overvloed mag meemaken. U verdient dat. 

Mevrouw, in stilte zeg ik u gedag. Ik verlaat de trein.

Teleurstelling raakt je. Het raakt je diep. Misschien wel dieper dan echt verdriet. Eigenlijk laat het je zien dat je ergens in geloofde. Ergens in hoopte te geloven. En dan ineens is het weg. Je hoop, zomaar weggegooid. 

Een denkbeeldige hand die je bij de keel pakt. Heel zachtjes wordt hij vastgepakt. Je hebt nergens last van, maar je voelt het wel. Heel langzaamaan wordt het gevoel steeds sterker. Je krijgt steeds minder lucht en dan komt het. Je snakt naar adem en je krijgt een rilling over je rug. De tijd lijkt even stil te staan en je moet even tot zinnen komen. Je bent teleurgesteld.

Teleurstelling raakt je.

‘I find bliss in ignorance’

People

People are some kind of miracles that the World has. I believe in the good will of the people and the beauty of them. To be honest, I love the mankind. I love the differences between human beings and I love the way we treat those differences. Sure it is that nine out of ten times we will handle things the wrong way. And sure it is that people have a lot of bad sides. But it is also that everyone has something beautiful. Something that characterizes them and make them the way they are. It’s strange to say, but everyone is beautiful.

For instance, think about nazi’s. I think that most people who are reading this blog, think really bad about those racists. But I see a real beauty in their appearances. Don’t get me wrong. I hate their thinking and I really don’t agree their viewpoints, but the way how they want to tell other people something. And I don’t think those people are only just pure evil. I think everybody can end up like everything. It’s just the way you grow up, the people you meet in your life and the way you handle with all those things. You’re just a blank page when you are born, but life is signing every page in your book. It makes you the way you are. And that is what I love about all of the people. Beautiful! 

I think that there is somewhere deep in everybody’s’ soul a pureness that you can’t define. 

In een weide vol met tulpen, 

van die rode.

Je weet wel welke ik bedoel toch?

Ik vind het fijn om jou weer voor mij te zien.

In zo’n veld.

De zon schijnt,

maar soms valt er tussendoor wel een bui.

Keihard.

Je kijkt naar boven en de blijdschap is van je gezicht af te lezen.

Ik vind het prachtig.

Het zijn de kleine dingen.

Maar jij ziet die kleine dingen ook toch?

Toch?

Pap, jij ziet dat toch ook?

Pap? 

Er lekker op los schelden met kanker

Deze week is het de collecteweek voor KWF Kankerbestrijding. Ongeveer 120.000 vrijwilligers gaan de straat op, langs de deuren, om te collecteren en de deur regelmatig dichtgesmeten te krijgen voor hun neus. Ik ging zelf ook de straat op, langs de deuren, om te vragen wat men over het collecteren vind en ook ik kreeg de deur regelmatig dichtgesmeten voor mijn neus. Maar een paar keer goed schelden met kanker en het luchtte flink op.

Kanker, een klein woordje met zo’n groot effect. Wat een hypocriete bullshit. Ik durf stellig te zeggen dat ik één van de weinigen ben die iemand heeft verloren aan kanker, maar er nog steeds mee scheld. Niet dagelijks, maar soms. Waarom ook niet? Als ik mensen vraag waarom zij niet schelden met kanker is het antwoord: uit principe. Het is dus een principekwestie. Maar een echte onderbouwing van het argument ‘uit principe’ is ver te zoeken.  Het enige argument dat aangevoerd wordt: er gaan zo veel mensen aan dood, het is kwetsend. Maar is het niet zo dat we allemaal stiekem zitten te lachen als we een mopje horen over het Midden-Oosten? En hoeveel geld hebben wij als welvarende Nederlanders gedoneerd aan giro 555? In die gebieden vinden dagelijks ontzettend veel mensen de dood door allerlei nare dingen. Schelden over een ziekte waar mensen aan overlijden is een doodzonde. Zodra het gaat over de dood, maar dan in andere landen, is het een ver van je bed show en dan laat het ons compleet koud. Maakt dat ons niet enorm hypocriet?

Natuurlijk is het woord beladen, maar de situatie zal niet beter worden door het woord te vermijden en het niet meer uit te spreken. De beladenheid van het woord zal alleen maar flink hoger worden.

Als ik scheld met kanker, dan wens ik dit niemand toe en ik heb het niet letterlijk over de ziekte. Ik wil me alleen flink uiten. Mensen uiten zich graag hard wanneer er iets vervelends gebeurd. Als je je kleine teen stoot, dan is het goed op zijn plaats er een ‘kut’ of een ‘klote’ uit te gooien. Kom je erachter je scriptie verloren te hebben, valt een ‘kut’ of een ‘klote’ een beetje in het niet. De woede komt er niet goed uit. De echte kracht zit toch in het woord kanker, hoe vervelend ook. Meerdere mensen die zeggen dat ze nooit met kanker schelden, geven vaak toe weleens met kanker gescholden te hebben. Maar dan waren ze ook goed boos. Precies wat mijn punt is. Hoe bozer je bent, hoe harder het woord moet zijn waarmee je je wil uiten.  Uiteraard zit er een verschil tussen het kankeren op de situatie waarin je je bevindt of het kankeren tegen iemand anders aan. Zodra je flinke woede voelt en het wil uiten vanwege de situatie, dan scheld je er flink op los enkel om jezelf beter te voelen. Zodra je iemand anders ergens voor uitmaakt, dan scheld je om iemand anders slechter te laten voelen. Dan betrek je de ziekte naar de andere persoon en wordt het verhaal persoonlijk. Ik vind het een no-go. Iemand uitschelden is al geen oplossing, maar zit er niets anders op, dan zijn er genoeg andere woorden die de situatie voor de ander meer dan duidelijk maken.

Deze week is de perfecte kans voor de scheldende mensen om hun goede gedrag te tonen. Kanker, volgens mij moet ik mij aanmelden om mijn gevloek en getier te rechtvaardigen.